Three Sublime Moments between Memory and Culture

by Luuk Wildschut (jump to English version)

I

Het is een heldere winterdag in Athene. De Ander en ik besluiten een wandeling te gaan maken met de hond. Hier hebben wij de dagen dat ik hier ben allebei naar uit gekeken. We verplaatsen onze gesprekken onder het genot van veel te veel Griekse koffie en sigaretten van zijn keukentafel, naar een berg tegenover de Acropolis waar ik de naam niet van uit kan spreken. De Acropolis. Eén van de mens zijn grootste bouwwerken. Bij het zien van de berg met zijn talloze tempels, hijskranen en stijgers denk ik aan Europa. Het afbrokkelende doch grootse Europa, het rottende continent.

De Ander en ik hebben een picknick gemaakt. Pastaslade in Tupperware. Ook bestek en zijn dagelijkse joint zitten in de plastic tas. Drinken zijn we vergeten. Tijdens het beklimmen van de berg waar ik de naam niet van kan uitspreken besef ik me dat ik te mooie schoenen aan heb getrokken. Hij vraagt of ik uitzicht wil op de Acropolis of op zee en het skirre deel van de stad. Ik kies voor het laatste. Een nieuwe blik op een oude stad. Dan zitten we daar, bij – jawel – zonsondergang. Ondanks dat we constant de hond in de gaten moeten houden komen we tot de meest diepzinnige gesprekken. Het soort gesprek waarbij je meerdere keren je onzekerheid over wat de ander van jouw gedachtes vindt uitspreekt. De zee en de achterbuurten strekken zich uit. Alle gebouwen lijken dezelfde zand achtige kleur te hebben. En daar is het. Het Sublieme. De plek waar mens en cultuur bij elkaar komen. De plek waar ik me groots en krachtig voel, belangrijk voor de Ander. En tegelijkertijd klein, zo nederig tegenover de wereld en wat mij gegeven wordt terwijl ik zelf ook alles aan het geven ben. Gesprekken over de liefde, de kunst en het leven tegen de achtergrond van één van Europa’s grootste en oudste culturen die nog duidelijk zichtbaar is in het straatbeeld. Het land met zijn warme mensen die alles voor je over hebben, terwijl ze zelf in een periode zitten waarin hen zelf bijna niets gegund wordt. Het land waar ik me geliefd en omarmd voel. In het bijzijn van één van ’s werelds mooiste mensen. Dit is genoeg. Dit is dat wat niet in woorden te vatten is. En we delen onze geheimen tot het donker wordt.

II

Maid of Athens, Ere We Part

Maid of Athens, ere we part,
Give oh, give me back my heart!
Or, since that has left my breast,
Keep it now, and take the rest!
Hear my vow before I go,
(Vertaling: My life, I love you.) η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

By those tresses unconfined,
Woo’d by each Aegean wind;
By those lids whose jetty fringeKiss thy soft cheeks’ blooming tinge;
By those wild eyes like the roe,
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

By that lip I long to taste,;
By that zone-encircled waist;
By all the token-flowers that tell
What words can never speak so well;
By love’s alternate joy and woe,
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

Maid of Athens! I am gone:
Think of me sweet, when alone.
Though I fly to Istambol,
Athens holds my heart and soul:
Can I cease to love thee? No!
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

— Lord Byron

III

Wederom Griekenland. Het amfitheater van Epidauros. De uitspraak die de Grieken van dit woord hebben is veel mooier. Iets van ‘Epidavroes’, met een zachte v en een diepe s. Het hele publiek (14.000 man!) is compleet en wacht met smart tot zij het spektakel van de Griekse tragedie kunnen aanschouwen. Maar voor de perfecte akoestiek ingevuld zal worden door het geschal van de klassiek getrainde acteurs met hun immens grote gebaren van ellende en pijn, is daar eerst de opkomst. Het allereerste moment, waarin je het grootse Theater zijn eeuwenoude werk ziet doen. Alle toeschouwers worden plots doodstil. Daar is het gemeenschappelijk aanschouwen, samen de tijd doorbrengen een feit geworden. Het enige geluid is dat van de krekels en vogels. Het licht komt van de volle maan die pal achter het decor schijnt. De acteurs komen op in een lange stoet achter het toneel. Van links recht naar het midden toe, een perfecte lijn evenwijdig aan de achterkant van het eeuwenoude theater. Ze dragen zwarte pakken en pastel gekleurde gewaden, compleet in harmonie met het zand en het berglandschap achter hen. En langzaam schrijden ze naar het midden toe. Maagdelijk onder het naakte oog van het publiek. Dit moment is onweerlegbaar, zal nooit meer plaatsvinden. Een geboorte van de cultuur tussen de Griekse bergen.


English version:

I

It is a bright winter day in Athens. The Other and I decide to walk the dog. We both have been looking forward to this moment since I’ve been here. So we move our conversations, that took place at his kitchen table while we were enjoying too much Greek coffee and cigarettes, to a hill across the Acropolis, which I can’t pronounce the name of. The Acropolis. One of Humans greatest builds. Seeing the hill with its numerous temples, cranes and scaffolding, I’m thinking of Europe. The crumbling, yet Great Europe, the rotting continent. The Other and I have prepared a picnic. Pasta salad in Tupperware. Cutlery and his daily joint are also in the plastic bag we brought. We forgot to bring something to drink. While we are climbing the sandy hill which I can’t pronounce the name of, I realize that I’m wearing my pretty shoes. He asks me if I would like to have a view of the Acropolis, or of the sea and the ragged part of town. I choose the last option. And then we sit there, at – yes, indeed – sunset. Although we have to keep an eye on the dog constantly, we get into the deepest talks one can imagine. The kind of talks in which you express your uncertainty about what the other thinks of your thoughts multiple times. The slums stretch towards the sea, that stretches itself further towards the horizon. All buildings seem to have the same sand-like colour. And there it is. The Sublime. The place where Man and Culture meet. The place where I feel great and powerful, important to the Other. And at the same time, small, humble facing the world and what is being given to me, while I’m giving everything myself. Talks about love, art and life at the backdrop of one of Europe’s greatest and oldest cultures, still clearly visible in daily street images. This country with its warm and generous people, although they are in quite a struggle themselves at the moment, in a time when nothing comes for free. This country where I feel loved and embraced. Close to one of the world’s most beautiful human beings. This is enough. This is what cannot be put into words. And we share our secrets until it gets dark.

II

Maid of Athens, Ere We Part

Maid of Athens, ere we part,
Give oh, give me back my heart!
Or, since that has left my breast,
Keep it now, and take the rest!
Hear my vow before I go,
(Translation: My life, I love you.) η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

By those tresses unconfined,
Woo’d by each Aegean wind;
By those lids whose jetty fringe
Kiss thy soft cheeks’ blooming tinge;
By those wild eyes like the roe,
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

By that lip I long to taste,;
By that zone-encircled waist;
By all the token-flowers that tell
What words can never speak so well;
By love’s alternate joy and woe,
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

Maid of Athens! I am gone:
Think of me sweet, when alone.
Though I fly to Istambol,
Athens holds my heart and soul:
Can I cease to love thee? No!
η ζωή μου , σ ‘αγαπώ

— Lord Byron

III

Greece again. The amphitheatre of Epidaurus. The pronunciation by the Greeks of this word is way more beautiful. Something like “Epidavroos”, with a soft v and a deep s. The audience (14000 people!) is complete, and is waiting anxiously until they can behold the spectacle of Greek Tragedy. But before the classically trained actors with their immense gestures of misery and pain will fill the perfect acoustics of the theatre with their clear voices, they enter the stage. The first moment in which one sees the great Theatre do its ancient work. All the spectators suddenly fall completely silent. The communal beholding, spending this time together, has become a fact. The only sounds come from crickets and birds. The light on stage comes from the full moon, that shines right behind the décor. The actors enter in a long procession from behind the stage. From the left they move straight to the middle, in a perfect line, parallel to the backside of the ancient theatre. They wear black suits and pastel coloured robes, in complete harmony with the sand and the mountain landscape behind them. Slowly they strive towards the middle of the stage, virginal under the naked eye of the audience. This moment is irrefutable, will never happen again. A birth of culture between the Greek mountains.

 


What do you think of what you’ve just read? Let us know in the comment section below! (In case you’ve never commented on this site before, please make sure to familiarise yourself with our community standards before commenting.)

And if you want to read more articles like the one above, why not subscribe to our newsletter? Click the ‘Follow’ button in the bottom right corner if you want to be notified whenever we’ve published a new article.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s